Cocochanel
was de liefste hond die we ooit hebben gehad. Toen zij
stierf, na dertien jaar met ons haar wel en wee gedeeld te hebben, heb
ik me voorgenomen om haar weer tot leven te brengen in een schilderij.
En hoewel ik nog nooit dieren had geschilderd, ben ik toch begonnen aan
deze moeilijke taak. Beetje bij beetje kwam zij terug en toen ik
eindelijk de laatste details bij haar ogen afgerond had en de zachte
blik op haar gelaat zag, welden de tranen in mijn ogen en heb ik een
hele tijd gehuild om alle pijn van haar heengaan naar buiten te laten
komen. Dit doek hangt nu op een ereplaats in ons huis, en met recht!
Toen
ik klaar was met Coco-Chanel, was het duidelijk dat ik deze ervaring
verder wilde vervolgen. Het is onvoorstelbaar hoe een levend iets terug
kan komen met elke streek van het penseel.
Dit meisje heeft me geraakt met haar uitdrukking van bedroefdheid en
hoop. Ik moest haar in mijn vriendenkring brengen met al mijn
kracht...
In
het atelier dat ook dit jaar weer in de Charlevoix region plaats vond,
in de herfst van 2007, heb ik gewerkt aan dit subject, een Golden
retriever met deze keer het resultaat van de jacht van zijn eigenaar,
die hij trots apporteerd!
Dagdromen....
Ver..... heel ver weg van het gegons van de grote steden, hier alleen
maar de zachte geluiden van een weeldige natuur! Wat zal hij kiezen,
later....
Deze keer
geen Golden Retriever maar een Beagle en een voddenkat, een voorbeeld
van vriendschap.